Hmm

tak sobie myślę, że skoro nikt nie zagląda na tego bloga, to po co cokolwiek pisać. No cóż, są ludzie i parapety. Ja jestem tym drugim, bo mam jakąś nadzieję, że więcej osób będzie czytać to co pisze. No nic. Pozyjemy zobaczymy.

____________________________________________________________

Hmm. Dopiszę drugą część opowiadania o Mike’u, ale poźniej, narazie mam wstępny pomysł, ale nie hce tego spratolic. Więc, jeśli jakiejkolwiek istocie w kosmosie zależy, to poczekaj:D

____________________________________________________________

Teraz tak napisze coś o sobie. Imie nieistotne, Nazwisko równnierz. Co jest zatem ważne? To, że coś w życiu chcę osiągnąć. Ale sam nie wiem co. Mam momentami jakies pseudowizje, w których widze siebie w ieku okolo 20 paru lat. Raz jestem w jakimś garniturze, raz siedze w jakimś pomieszczeniu. Najczęściej jest to ten sam pokój, czarne, sórzane meble. Dosyć modernistyczne wnętrze. Wygląda na to, że dobze mi się powodzi. Nie wiem. Fajnie by było. Innym razem mam tez wizje, że spadam z wieżowca i lecę i lecę, ale nie ląduję. Taka bezgraniczna przepaść. Tylko od czasu do czasu mijają mnie jakies postacie. Kobieta, dziecko, Starsza pani… Bóg jeden wie kim oni są. Myślę, że dobrą interpretacją byłoby iż ta przepaść to śmierć, która jest długa. Gdy w nią wpadam, mijają mnie jakieś inne osoby. Na dany moment nie mogę rozpoznać rys twarzy, ale z czasem może coś się rozwiąże. Wiem, że teraz wszystko zależy ode mnie. Czy będę człowiekiem sukcesu, czy może nieudacznikiem. Wszystko. Zależy. Ode mnie. Wbij TO SOBIE DO GŁOWY MATOLE. Jak narazie to nie jest źle. W szkole nawet dobrze, jakies zycie towarzyskie jest. Ok. Ale brak mi jakiejś motywacji. No może motywacja jest, ale brak mi ….woli. Jestem leniwy. Sama nauka na etapie  szkolnym etc. nie sprawia mi wielkich kłopotów. Szybko się uczę. Ale często mi się nie chce, więc nałapię złych ocen. Ale..hmmm….Oceny to nie wszystko. Najważniejsza jest wiedza, co nie? NIE! Jak już sobie spierdolisz opinie na początku, to trudno odzyskać dobre imię. Ja-osoba, która mówi to co mysli i nie ukrywa emocji, ma problem w tkaiej rzeczywistości. Ludzie nie lubią osób fałszywych, ale ejszcze bardziej nienawidzą osób szczerych. Ja mam to do siebie, że mówie to co mysle i nawet JESLI kogos to zaboli, to i tak MOWIE TO CO MYSLE. potem sa jakies pretensje, ze jestem chamski. fff. przyjazn ma to do siebie, ze trzeba byc szczerym. nie wazelinowac. “och jaki/a ty piekny/a…. tralalala”. Jaki to ma SENS???

_____________________________________________________________

Przed chwilą znów miałem wizję. znów spadałem. tym razem twarze były bardziej widoczne. To byla moja rodzina. babcia, mama, ojciec i siostra.

Podróż

Moje opowiadanie sprzed 2 lat, proszę o wyrozumiałość. Nic nie poprawiałem. Błędy ortograficzne teraz mogą śmieszyć:P ENJOY

Rozdział I-Londyn
Nie będę pisał skąd jestem, bo to bez sensu. Co wam da fakt, że urodziłem się w Londynie? Takie pierdoły tylko zajmują miejsce na czystych kartkach papieru i świadczą o tym, że autor nie wie co napisać. Fakt. Nie wiem jak zacząć. Kiedyś, jak byłem mały oglądałem “Kubusia Puchatka”, ten mądry żarłok powiedział” nie wiesz jak zacząć, to napisz, że leżał liść”.
Leżał liść. A właściwie ich cała masa. Nic dziwnego jesień ma to do siebie, że spada kupa liści. Jest w tym jakiś urok, ale nie wtedy, kiedy jeszcze leje deszcz, a ty wracasz do domu busem, bo chciałeś sobie “się przejś” a tu w połowie drogi zaczyna lać. No więc czekasz na transport. Czekasz na ten transport cholerne pół godziny, marzniesz w tym cieńkim garniturze i wylakierowanych (po dniu pracy lekko matowych) mokasynach i jesteś zły na pogodę, monotonność, kumpli, samotność i na inne bzdety. Wtedy spadające liście jesiennym popołudniem nie mają uroku. Wierzcie mi. No to wracam “Czerwonym autobusem” do mojego domu na przedmieściach( dlaczego nie wziąłem taksówki? Człowiek na starość głupieje). Pracuję w najlepszym biurze maklerskim w Londynie. Zarabiam krocie na szczęściu jednych i niesczęściu drugich firm( Trzeba być wdzięcznym kretynom, dzięki nim inni zarabiają pieniądze). Tak. Jestem bogaty. Mam dom przy Earsfield Road, ładny, naprawdę. Z basenem. Ocieplaną podłogę, ochronę, najnowsze techniczne gadżety i trzy samochody, a pojechałem upchanym mokrymi ludźmi autobusem, a nie taksówką. Boże. Przywitałem się z Johnem i Martym, moimi “bodyguardami”, i wszedłem do domu. Zdjąłem te moje ciuchy walnąłem w pralkę, poszedłem zrobić sobie gorącą herbatę z miodem i cytryną, ubrałem się w ciepłe spodnie, papcie, szlafrok. Mój dom to jedno duże pomieszczenie. Nie ma wielu ścian. Mniej więcej na środku środku chatki stoją cztery duże drewniane kolumny, które popierają antresolę. Mam na niej sprzęt do ćwiczeń, kilka kozetek â la Freud, które stoją obok biblioteczek Jakieś obrazy młodych talentów oraz jeden mój własny. Przedstawia czarną kropkę na białym tle. Mówili mi już, że ktoś już to namalował. I co z tego. Kuchnia jest w lewym rogu domu skierowana na południe. Usiadłem więc na sofie, wziąłem “Financial Times”, ale nagle ją odłożyłem. Zadzwoniłem do Johnego.
-Gdzie jest Bertha?- spytałem o moją pokojówkę- dlaczego nie przyszła?
-Eeee, noooo w sumie to dzisiaj sobota i ona miała być tylko do trzeciej.
-A….No fakt. Ok.
Miała być do treciej, sam jej dałem tą wolną sobotę.
Załamany usiadłem przy oknie. Patrzyłem jak krople kapią na moje okno i zostawiają przeróżne ślady. Dlaczego ja już zapominam o tak prostych rzeczach. Przez starość mogę zrujnować firmę.Walczyłem ze sobą, nie chciałem, żeby ta myśl dotarła do mnie…stało się, jestem nieasertywny. Myśl wygrała. JESTEM ZA STARY. Położyłem się. Cały czas rozmyślałem co robić. Osiągnąłem cholernie wiele, a jednocześnie nic. Nic nie wniosłem do społeczeństwa, nie wiem czy ktoś mnie lubi, jestem sam. Mimo iż bogaty i przystojny to jestem sam. Spakowałem swoje ubrania, niegtóre gadżety, zostawiłem czeka na 10000₤ dla Berthy i napisałem na kartce, żeby sprzątała tu co tydzień. Napisałem też, że będę tęsknić, a oprócz rachunków i opłat dla Johna i Martyego co miesiąc może sobie wziąć to co zostanie. Wsiadłem do mojego czarnego Bentleya z 1975 roku i pojechałem do Brighton na prom. Jadąc te sześćdziesiąt mil rozmyślałem dokąd popłynąć. Przez trzydzieścisześć lat mieszkałem w zatłoczonym mieście. W spalinach, brudzie, korkach tempie, więc wolałbym pojechać gdzie, gdzie jest…ciekawiej.
*************************************************************************************************************
-Jeden bilet do Kuala Lumpur.
-Zwykły czy ulgowy- spytała kasjerka
-Czy ja wyglądam na piętnaście lat? Normalny. Klasą biznesową. NAJDROŻSZĄ.
-Dobrze proszę pana, już daję, z autem czy bez?
-Z
-1049₤
-Dziękuję pięknie, do zobaczenia- skłamałem.
-Do widzenia. Następny!!!
***
Płynąłem tam dwa dni. Było fajnie. W międzyczasie poczytałem sobie o Malezji. Co warto zwiedzić, które rejony tego egzotycznego kraju omijać. W sumie to znudziło mi się to całe życie w pośpiechu. Ta ciągła gonitwa za marnością. Choć z drugiej strony to mam wszystko. Dom, pieniądze, znajomości na całym świecie, więc nie muszę wydawać w Malezji 2000$ za nocleg w hotelu, bo mogę sobie nocować u Ossana. Ossan jest teraz szychą. Nie był nią kilkanaście lat temu. Pracował u nas w firmie, był nielegalnym emigrantem. Jako jedyny mu pomogłem. Dałem trochę grosza. Defakto sam nie miałem zbyt wiele, ale wiedziałem, że to mi się opłaci. Mam nosa do takich spraw. Miał koleś talent i tyle. Niektóre jego pomysły, przyniosły mi niezłą sumkę na konto. Nie miał mi tego za złe. Nie powiedziałem mu. Potem, jak się dorobił, wyjechał z powrotem do Kuala Lumpur, żeby założyć tam swoje biuro. “Kennaan & Abdullah” jest właśnie jego. Ostatnio dostałem maila od niego, powiedział, że muszę go odwiedzić i powspominać stare czasy. Podróż przeleciała szybko. Skończyłem “Przewodnik po Kuala Lumpur”, sprawdziłem czy wszystko mam, wziąłem kluczyki i poszedłem po Bentleya. Wyjechałem na główną ulicę i powiem szczerze: Londyn to wiocha. Serio. Te wieżowce, ulice, pociągi nadziemne- Nowy Jork Azjii.
I nie muszę słuchać tego niechlujnego amerykańskiego angielskiego. Podjechałem na najbliższy parking i zadzwoniłem do Ossana.
-Halo!!! Mike, stary, jak dobrze że tu jesteś- powiedział Oss.
-Cześć, cześć!!! Słuchaj jak do Ciebie trafić? Wyślij mi na maila jakąś mapkę czy coś w tym stylu.
-Widzisz tą chatkę na wzgórzu?
-Skąd wiesz gdzie jestem?
-Widać ją z każdego miejsca w Kuala Lumpur- powiedział “skromnie” Oss.
-Aha
-To jedź główną ulicą Eskadamambanah i spytaj o dojazd na wzgórze Kelahndisah, każdy będzie wiedział, przepraszam cię teraz, ale muszę kończyć zobaczymy się przecież za 20 min.
Eskadaco? No bardzo się stał dowcipny, nie ma co, a na mnie się wnerwiał, bo nie rozumiał Berkley Ave.
Owszem widziałem jakieś napisy â la ﻦﻒﻘﺐﺝﺲﻁ albo ﺽﺪﺱﻘﻥﻡﻡﻱ ale co to znaczy to Allah jeden wie, bo ja wątpię, żeby to Jezus lub ktoś inny z trójcy zrozumiał. Przypomniałem sobie, że mam w telefonie dyktafon, który nagrywa rozmowy, a więc ustawiłem na ten moment, w którym Oss mowi ulice i podjechałem do policjanta.
-Przepraszam, czy mówi pan po angielsku?
-Tak.
-Czy mógłby mi pan powiedzieć gdzie jest ta ulica?- i póściłem taśmę.
-Tak, oczywiście, każdy to wie- to “każdy” podkreślił wyjątkowo dobitnie zaczął mi tłumaczyć tymi ich ulicami, w końcu się uśmiechnął i powiedział:
-Rozumie?
-Nie, nie rozumie-wyjąłem 100 $ i dałem mu je- może pan wsiąść i mnie pokierować?
-Nie, nie mogę, naprawdę.
Gdy mu dałem 200 $ to sytuacja się zmieniła, mało że mnie pokierował, to jeszcze mi zaśpiewał piosenkę, która brzmiała niczym wycie kota w nocy.- Dziękuję, do widzenia, dziękuję również za koncert.
-Nie ma za co, nie ma za co. Żegnam pana.
Heh, poraz kolejny się przekonałem, że prawo jest jak sieć pająka- zatrzymuje małe meszki, a przepuszcza duże muchy. Za 100$ nic nie chciał zrobić, a za 200 zrobił mi nawet koncert. Wjechałem na tą górkę podziwiając widoki tego cudownego miasta. Ta nowoczesność cudownie przeplatała się z zielenią pobliskiego lasu, niesamowity widok. Nawet zrobiłem zdjęcie moim aparatem cyfrowym.
A co! Ta “chatka” nie przypominała chaty. Była gigantyczna. Chyba tylko król Malezjii. Cała posiadłość na oko miała około 2000 metrów kwadratowych. Dwupiętrowa willa zrobiona w “angielskim stylu” była otoczona trzymetrowym, kamiennym murem. Do pałacu ( to jest dobre słowo) prowadziła kamienna droga, było w niej kilka rozgałęzień, które prowadziły gdzieś tam za dom. Wysiadłem z samochodu. Podszedł do mnie chłopak w wieku około 21-22 lat i poprosił kluczyki, był ubrany w elegancki garnitur, chyba od Armaniego, bo tylko on ma taki krój. Chłopak rzucił kluczyki innemu młodzieńcowi, który nie był ubrany tak gustownie- zwykły, tradycyjny strój. Powiedział mu coś po “ichniemu”, chyba o to, żeby zaparkował moje auto, bo młody pobiegł szybko do Bentleya i odjechał.
-Pan Ossan zaprasza- powiedział ten w Armanim- bardzo się cieszy z pańskiego przyjazdu, jeszcze nigdy nie był tak…szczęśliwy. Dużo mi o panu opowiadał. Jest panu naprawdę wdzięczny za pomoc w trudnych czasach. Zaprowadzę pana do pańskiego pokoju, dobrze?
-Jasne- odpowiedziałem- kiedy się zobaczę z Ossem?
-Zaraz, tylko pokażę… Oto on, pański pokój.
Był piękny, takiego przepychu jeszcze chyba nie widziałem, nawet Kreml nie jest taki…ładny.
Przede mną stało olbrzymie łóżko w stylu wiktoriańskim, podszedłem bliżej, żeby się przyjżeć się wzorkom. To były listki wykonane z niesamowitą precyzją. To było dzieło sztuki.obok łóżka stała równie piękna komoda, zostawiłem na niej rzeczy. Z okna miałem widok na ogród. Mnóstwo rzeźb, fontann, ławeczek, huśtawek oraz bawiących się dzieci z ich matkami.
-Idziemy? Czy chce się pan może przebrać?
-Tak, poczekasz? Wezmę prysznic i się szybko przebiorę.
Wszedłem do łazienki za trzecim razem, bo wcześniej nie mogłem natrafić na nią, za pierwszym razem trafiłem na…szafę? Nie wiem czy można tak powiedzieć o pomieszczeniu, które ma 20 metrów kwadratowych z szufladkami i wieszakami ze złota., za drugim razem trafiłem na salon z 70 calowym telewizorem i sprzętem hi-fi takim jakim ja mam oraz czterema rzędami krzeseł. To było “kino domowe”. Wreszcie łazienka. Ogromna wanna z biczami wodnymi, miała średnicę z 4 metry, podłoga była cała z marmuru. Obok toalety stał zupełnie niepotrzebny bidet( po cholerę to komu). Wyobraziłem sobie siebie wypinającego tyłek do tej “niskiej umywalki”. Sama myśl mnie rozbawiła. Idiotyzm. Nie miałem czasu na kąpiel, nienawidzę spóźnialskich i sam nie lubię się spóźniać. Wziąłem prysznic. Wytarłem się i ubrałem się luźno. Teraz jak jestem niezależny, to w dupie mam to co inni myślą o moim wyglądzie.( Schludnym trzeba być to fakt, ale, nie będę się ubierać w garnitur w temperaturze 40 C, na łeb mi nie padło. Poszedłem w tych moich piaskowych szortach, koszuli i sandałkach.
-Ossan?
Przede mną stał facet ciemnej karnacji. Był dość wysoki, tak około 6 stóp i 6 cali. Był ubrany w najlepszej klasy piaskowe spodnie do garnituru, białą, lekko rozpiętą koszulę oraz tak samo jak spodnie stylową marynarkę. Buty ze skóry węża nie przypadły mi do gustu. Jestem konserwatywny, nie lubię żadnych innowacji w modzie. Ossan lekko przytył, widać był po twarzy. Rosnął mu podwójny podbródek, a wąsy oszpecały tą całą elegancję stroju. Hitlerowskie wąsy. Oszalał chyba.
-Ossan, Ossan. A co myślałeś?
-Zmieniłeś się, serio, trochę przytyłeś. Złota się najadłeś?
-Siadaj- wskazał, na bordową, antyczną sofę.- Ty wyglądasz o wiele lepiej niż 10 lat temu. Ćwiczyłeś?
-Taaa, trochę siłowni i biegania co rano, tyle. Co tam u ciebie Os, opowiadaj, widzę, że sobie dogadzasz. Te służące, karmerdynerzy, dzieła sztuki, złote bidety…
-Raz się żyje stary. Po wyjeździe z Londynu kupiłem tu sobie działkę. Popracowałem, na giełdzie, dorobiłem się i proszę!!! To wszystko moje!!! Mam malutkie kłopoty, ale miną, zresztą nieważne, teraz ty opowiadaj!!!
-Cóż, po odejściu Malone’a-naszego starego szefa-przyszedł nowy jego syn. Facet lubił się zabawić, nie był “typowym” szefem. To pokerek, to brydż, to kasynko, wiesz o co chodzi. Polubił mnie. Z czasem zaczął rujnować biuro,skoro za jego “kadencji” ja miałem najlepsze wyniki, to zostałem szefem “Malone & Rudolph Stockbrokers”…
Przegadaliśmy kilka godzin, w międzyczasie wypiłem chyba 5 litrów herbaty, każda miała inny smak. Kawa była również znakomita, najlepsza, którą kiedykolwiek piłem. Zostałem ugoszczony tysiącami różnych dań. Kuchnia włoska, tajska, chińska, rosyjska, francuska, niemiecka… Boże, tego było tyle, że nawet nie pamiętam wszystkich nazw.
-Heh, a opowiadałem ci- mówiłem połykając kawałek, cudownie miękkiego befsztyka w sosie truflowym- a opowiadałem ci jak byłem mały, tak około 12 lat, to moja siostra- Jane, ze zdenerwowania walnęła mnie kijem szerokości bejsbola? Pierwszy raz ze złości, ale jak leżałem, to przeklinałem ją, więc dobiła mnie jeszcze raz- ze strachu. Miała- śmiałem się- 9 lat, więc uszło jej to na sucho… Dzieci nie są złośliwe, dzieci są złe.
-Współczuję ci Mike, słuchaj, już jest późno, chodźmy spać, zobaczymy się jutro. Moi ludzie obudzą cię jutro wcześnie, jemy śniadanie około 10 rano. To dobranoc !!!
-Dobranoc, ale się cieszę, że cię znowu widzę stary.
Hahaha, o 10 rano, ja jadłem wcześniej śniadanie o 7. “Wcześnie”.
Wstałem o 9. Przeszedłem się po pokoju na golasa, spojrzałem przez okno na ogród. Gdzieś daleko było widać wodę. Gdzieś przy mieście Kelang chyba. Widok niesamowity. Słońce już dość dawno wzeszło, ale było i tak widać cudowne czerwono-pomarańczowo-karmazynowe niebo. Zapomniałem zrobić zdjęcia. Ponieważ tylko brałem prysznic, to postanowiłem się wykąpać w wannie, napuściłem wodę, wszedłem, zrobiłem sobie “pianową mgłę”, zrelaksowałem się i rozmyśliłem się. Co miał na myśli Oss, mówiąc, że ma “kłopoty, ale miną…”. Eeee tam, nie będę pytać, przyjechałem tu, żeby wypocząć, a nie znowu ratować czyjś tyłek. Wyszedłem, ubrałem się i włączyłem telewizor. O 10 przyszedł po mnie “Armani”, zaprowadził mnie do Ossa, który siedział przy stole i czytał “Malaysian Times”. Spojrzałem na datę- 22.10.03, spojrzałem na zegarek- 24.10.03. Coś tu nie gra. Przestawiłem go, więc to nie kwestaia mojego roztargnienia. Żaden makler nie czyta starego “Timesa”, po co mu ceny akci sprzed dwóch dni. Ale wolałem się spytać.
-Co czytasz?
-Gazetę…Aaaa. Hehe, ceny akcji.
-Taak? I co tam?
-Down Jons spadł o 0.9 %
Po cholerę on ogląda gazetę sprzed dwóch dni, z nieaktualnymi cenami? Jaki “Down Jons”?
-Nie jesteś maklerem- powiedziałem- nie znasz się na akcjach, makler nie ogląda starych gazet, dlaczego mnie okłamywałeś? Co ty robisz? Czym się zajmujesz? Powiedz mi natychmiast!!!
Ossan wziął mnie za ramię i pociągnął za sobą
-Porozmawiajmy na osobności-powiedział, poszliśmy w stronę bawiących się dzieci, usiedliśmy przy fontannie- Stary, będę szczery. Czy ty myślisz, że ja bym tak szybko się dorobił takiej kasy na “czysto”?Nie! Kłamałem, że jestem maklerem, bo wiedziałem, że się na mnie obrazisz jak ci powiem prawdę. Nie będziesz krzyczał?-spytał słodko niczym dziecko mówiące do taty po utajeniu zbicia lampy
-Nie, nie będę-odpowiedziałem
-Jestem przestępcą, kradnę dzieci dyplomatów dla okupu i szmugluję broń do USA, reszty lepiej żebyś nie wiedział.
-NA ŁEB CI KURWA PADŁO????- krzyknąłem- przecież byłeś dobry, miałeś talent, a teraz kradniesz dzieci i szmuglujesz broń, a co jeśli któryś z rodziców nie zapłaci? Zabijasz dzieciaka, czego nie mam wiedzieć??? Odcinasz im palce, za każdy dzień zwłoki??! Popieprzyło cię?!
-Miałeś nie krzyczeć.
-….Kłamałem. Zresztą ty mi kłamałeś 10 lat.
-Nie prawda! Zająłem się własnym biznesem, to nie kłamstwo!
-Ha!- wzdrygnąłem śmiechem- ty to nazywasz… “biznesem”? Głupi jesteś. Boże!!!Każ spakować moje rzeczy, wyjeżdżam.
-Ale…
-Co “ale”??? A jeśli cię tu śledzi policja, to co ja zrobię, złapią mnie z owłosionymi macho, tylko za to, że cię znam. KAŻ SPAKOWAĆ MOJE RZECZY!!!- traciłem “powoli” cierpliwość.
-Jak chcesz, sorry, że tak wyszło.
-”Sorry, sorry”. “Sorry” się mówi, jak ktoś komuś na nogę nadepnie. W dupę se wsadź te twoje “sorry”
-Rzeczy spakowane sir- powiedział “Armani”
-Dzięki wielkie, że mnie obudziłeś Oss, dzięki tobie przestałem wierzyć ludziom.
Wyjechałem jak najszybciej, pojechałem na lotnisko, byle zdala od Ossa. Po kilku minutach zobaczyłem dwóch facetów w aucie za mną, jechali za mną aż do lotniska. Obym nie miał kłopotów myślałem. Myliłem się. Kolejny raz.
*********************************************************************************************************
Dlaczego ja tam pojechałem? Myślałem, że on faktycznie jest kimś. Teraz to nie ma znaczenia. Ossan nie istnieje. Myślałem dokąd pojechać.
-Bilet do Moskwy, klasą biznesową.
Jechałem do Miszy Woytenko. Stary znajomy. Był gangsterem, to fakt, ale przynajmniej mi o tym powiedział zanim poprosił o pomoc. Teraz według jego słów, mieszka z rodziną na wsi i jest farmerem, nie wiedziałem czy mu wierzyć, czy nie. Poznaliśmy się w sądzie, mój kumpel Robbie miał pierwszą sprawę, jest adwokatem, przydzielono mu Miszę. Był posądzony o przewożenie narkotyków, ale mój zdolny Robbie dał sobie radę, wygrał pierwszą sprawę!!! Dzięki niemu Misza stał się wolny i skończył z przestępczością. Po sprawie, następnego dnia poszliśmy na kolację do Marcy’s w Soho. Tak poznałem Miszę. Nie wiem, czy przypadkiem nie powrócił do “zawodu”, ale cóż, raz się żyje. W samolocie przebrałem się w garnitur, bo nie przewidziałem, że pojadę do Rosji. O dziesiątej byłem na lotnisku. Pojechałem do niego. Z Moskwy do Jaroslawla jedzie się około 1,5-2 godziny. Bardzo się ucieszyłem widząc napis “ЯРОСАВЛЬ”. Misza mieszkał dwa kilometry za skrzyżowaniem przy jeziorze. Nie wchodziłem do domu, było późno, nie chciałem budzić go i Natashy o tej porze. Nocowałem w Bentleyu. Duże auto więc nie było źle. Dlaczego nie pojechałem do motelu? Nie wiem, chciałem “zaszaleć”. Noc była zimna, w tych rejonach jesienną nocą, temperatura nie bywa wyższa niż -15 C. Obudziły mnie rozmowy przy aucie. Otworzyłem oczy, słyszałem jak mówią po malajsku. Podniosłem powoli głowę i zamarłem, to byli ci sami faceci w aucie co jechali za mną w Malezji. Położyłem się gwałtownie. Oddychałem szybko. Kim oni są do cholery? Czego oni chcą? Wyskoczyłem z samochodu, robili mi zdjęcia. Zacząłem za nimi biec, ale się zniechęciłem, bo było mi zimno, wsiedli do DMC i odjechali znikając w ciemności. Pomaszerowałem w stronę samochodu.
-Majkel’, Majkel’ Wejn? Odwróciłem się to był Misza. Ubrany w strój koczowniczych mieszkańców Rosji. Wyglądał komicznie. Wyobraźcie sobie Charlesa Mansona w ocieplanych ogrodniczkach i pledowej bluzie z futrzaną czapką na głowie, tak właśnie wyglądał Misza
-Michail Woytenko!!! AAHAHAAAA!!!!!!!!! Kope lat!!! Co tam, jak biznes?-powiedziałem myśląc, że się wypapla- co sprzedajesz?
-Zdrową żywnost’
-Taaaa, serio???-spytałem pozytywnie zaskoczony
-Sierjozno ja już nie zajmuję się tym gównem, mam żonę i dziecko. Przestałem. Nie porąbało mi do końca.
-Niestety, nie wszyscy są tacy silni jak ty.
-Co masz na myśli?
-Ossan, ten z Kuala Lumpur. Ty wiedziałeś, że on jest gangsterem?
-Eeeee, no tak, ja imu sprzedawal dragi.
Zdziwiłem się. Wszyscy wiedzieli, ale nie ja. Nie oni mu pomagali, ale to JA nie wiedziałem. Śmieszne.
-stary, zapomnij o Ossanie, wejdź do domu, nie jest to luksus jak za “moich czasów”, ale zawsze coś. Napijesz się cziaju? Natasza, idi paznakomsia s Majkam, eta moj drug- powiedział coś w tym stylu- Mike, to jest Nataszka, Nataszka, eta Majk.
-Oczien’ prijatna paznakomitsa-powiedziałem
-Mnie toże- odpowiedziała sympatyczna brunetka średniego wzrostu. Miała jeszcze piżamę. Była jej do kolan, w jakieś wzorki.
-Mogę tu u ciebie zostać na kilka dni?- spytałem
-Jeśli chcesz, to oczywiście, że tak. Nie przeskadz ci ta ubogość?
-Stary, jasne, że nie.
Ten dom, był przerobioną stodołą. Jak się wchodziło głównym wejściem, to widać byłodrabinę prowadzącą do góry, gdzie widocznie była ich sypialnia. W sumie to było zrobione tak jak u mnie. Jedno wielkie pomieszczenie, wsparte pośrodku drewnianymi kolumnami. Najbardziej zaintrygowała mnie podłoga, tam gdzie była kuchnia było siano, a reszta była okryta mahoniowymi panelami podłogowymi.
-Nie, no całkiem nieźle. Serio. Ja mam tak samo użądzone.
Usiedliśmy przy dużym dębowym stole, który był podparty czterema pieńkami średnicy koła rowerowego.
-Natasza zaraz przyniesie samowar- powiedział Misza- Sasza, biegom idi siuda- zawołał Misza. Po chwili zbiegł chłopczyk. Miał około 9-10 lat. Typowy aryjczyk. Żółte włosy, niebieskie oczy. Jak na swój wiek był niski, ale widać nie przyjmował się tym, bo ciepło i radość emanuowały od niego. Szybko schował się za tatą.
-Papa, a hto eta?*-spytał szeptem. Cały czas trzymał ojca za szyję.-Nu skaży, hto eta?
-Sasza sie pyta kim jesteś?Eta djadja Majk, skaży imu “priviet”.
-Nu pa pa!!!-”Papa”spojrzał łagodnie na syna z lekkim uśmiechem- Zdraswu..uujtje dja..djadja Majk.
-Priviet malysh. “Djadja”, jestem wujkiem. Ha!”Uncle Michael” brzmi nieźle. Ucieszyłem się. Byłem dumny z tego, że Misza się zresocjalizował, że zostałem “djadją”. Może to błahostka, ale właśnie to mnie ucieszyło bardziej niż kolejne Bugatti. Właśnie dlatego warto żyć. Inną sprawą jest to, że pieniądze może i szczęścia nie dają, ale za to pomagają żyć w nieszczęściu. Opowiedziałem mu raz jeszcze o Ossie, opowiedziałem też o tych facetach , którzy mnie ścigali.
-Wiesz co, to może być coś poważnego. No bo zobacz. Ścigają cię z Malezji. Nie mówią po angielsku, tylko po malajsku, wyglądają jak Malajczycy, więc to SĄ Malajczycy. Skup się Mike. Od kiedy cię śledzą. Przypadkiem nie od rezydencji Ossana?
Nie chciałem do siebie dopuścić tej myśli. Starałem sobie przypomnieć kiedy ich zobaczyłem. Nie, to nie mogą być ludzie Ossa, wątpię, żeby on to zataił. Chociaż? Może wysłał ich, żeby wiedzieć jak się czuję? Chciałbys!!! Pomyślałem. A może to jednak on.
-Może zadzwonić po policję i im powiedzieć czym on się zajmuje tam w Malezji, jak nie ich to FBI albo Interpol.
-Głupek, a chcesz mić kłopoty? Nie radzę naprawdę, wiesz, ja ci pomogę, ale i tak NIE RADZĘ.
Ja wiem, to było idiotyczne, ale nie zastanawiałem się nad tym. Po prostu to zrobiłem. Myślałem, że jestem mądrzejszy, że wiem co robię. To był błąd. Trzeba dwa lata, żeby nauczyć się mówić. Pół wieku, żeby nauczyć się milczeć. Wezwałem Interpol. PO 30 minutach przyjechali, aby mnie przesłuchać Opowiedziałem im wszystko co wiedziałem o Ossanie, jaka ulica, kopię rozmowy z komórki, aby potwierdzić, że go znam. Opowiedziałem o bramach, o dzieciach, o broni, o…wszystkim. Pokazali mi list gończy:
Ossan Kennan
wiek: 32
wzrost: 6′06″
narodowość: malajska
poszukiwany za: kradzieże, rozboje, gwałty, przemyty broni, narkotyków, niewolnictwo, morderstwa…
Dalej nie chciałem czytać. Podziękowali mi i wyszli, wzięli moją komórkę, nie wiem dlaczego. Misza był zły, że to zrobiłem. Patrzył na mnie ze smutkiem i zawiedzeniem w oczach. Ja teraz sam nie wiem dlaczego tak się stało. Mowa jest srebrem, milczenie złotem. Przekonałem się o tym znowu.
- Nie rozumiem dlaczego po nich zadwoniłeś. NIE ROZUMIEM. Życie ci niemiłe. Zrozum. TY nie masz nikogo. Ja mam rodzinę. Oczywiście zostań tu, ale jeśli coś się im stanie… Zabiję cię Mike. Rodzina jest dla mnie ważniejsza niż ty. Przykro mi. Zjedliśmy kolację i poszliśmy spać. Nie mogłem długo zasnąć. Miałem wyrzuty sumienia. A c0o jeśli coś im się stanie? Tym razem nie martwiłem się o siebie, ale było mi żal Miszy. Zasnąłem.
************************************************************************************************************
-Wstawaj kurwa!!! Gdzie on jest???!!!
Obudziły mnie te słowa. Wisiałem. Ręce miałem związane sznurem.
-Kto???
Mały, GDZIE ON KURWA JEST??? Nie rozumiesz???
To była bez wątpienia malajska mafia. To byli ludzie Ossana. Spojrzałem przed siebie, Misza został rozstrzelany. Obok niego płakała Natasza. Misza walczył, obok niego leżało kilku “skośnookich”, a sam miał w ręce nóż wojskowy. Patrzyłem na Nataszę, płakała, miała koszulę we krwi i była posiniaczona, te skurwiele ją biły. Małego ni śladu.
-Ostatni raz pytam, albo rozwalę jej łeb.
-Nie wiem, naprawdę, zostawcie ją, wypuśccie ją!!!
-Nie wiesz? NIE WIESZ?- Strzelił jej w kolano- a teraz? Teraz wiesz?
Nie wiedziałem co powiedzieć, jeśli bym powiedział, że nie wiem, to by ją zabił.
-Jest tam w sypialni wskazałem głową do góry, pięciu weszło, a trzech zostało.
-Szefie, NIE MA!!!
W tym momencie przyjechał SPECNAZ, zaczęła się jatka. Trupy padały i ze strony malajów i ze strony Ruskich. A ja wisiałem. Rozglądałem się za Saszą. Nie było go tam. Dostałem w plecy. Straciłem przytomność. Resztkami sił patrzyłem, gdzie jest mały??? JEST!!! IDZIE!!! UPADŁ?! NIEEEEEEE!!!!
Obudziłem się w małym pomieszczeniu. obok mnie leżało kilka osób. To był szpital. Na łóżku naprzeciwko mnie zobaczyłem napis:”ВОЙТЕНКО”. Kto to? Natasha? Sasza? Spróbowałem się podnieść, aby zobaczyć kto to. Sasza. Przeżył. Rodzice nie. Przecież on ma tylko 10 lat!!! Dlaczego??? To moja wina!!! Popłakałem się. Musiałem się z nim zaopiekować. Nie oddam go do domu dziecka. Nie oddam go nikomu.

T.B.C

The Phantom Of The Opera part 3

During this time, the farewell ceremony was taking place. I have already said that this magnificent function was being given on the occasion of the retirement of M. Debienne and M. Poligny, who had determined to “die game,” as we say nowadays. They had been assisted in the realization of their ideal, though melancholy, program by all that counted in the social and artistic world of Paris. All these people met, after the performance, in the foyer of the ballet, where Sorelli waited for the arrival of the retiring managers with a glass of champagne in her hand and a little prepared speech at the tip of her tongue. Behind her, the members of the Corps de Ballet, young and old, discussed the events of the day in whispers or exchanged discreet signals with their friends, a noisy crowd of whom surrounded the supper-tables arranged along the slanting floor.

A few of the dancers had already changed into ordinary dress; but most of them wore their skirts of gossamer gauze; and all had thought it the right thing to put on a special face for the occasion: all, that is, except little Jammes, whose fifteen summers–happy age!–seemed already to have forgotten the ghost and the death of Joseph Buquet. She never ceased to laugh and chatter, to hop about and play practical jokes, until Mm. Debienne and Poligny appeared on the steps of the foyer, when she was severely called to order by the impatient Sorelli.

Everybody remarked that the retiring managers looked cheerful, as is the Paris way. None will ever be a true Parisian who has not learned to wear a mask of gaiety over his sorrows and one of sadness, boredom or indifference over his inward joy. You know that one of your friends is in trouble; do not try to console him: he will tell you that he is already comforted; but, should he have met with good fortune, be careful how you congratulate him: he thinks it so natural that he is surprised that you should speak of it. In Paris, our lives are one masked ball; and the foyer of the ballet is the last place in which two men so “knowing” as M. Debienne and M. Poligny would have made the mistake of betraying their grief, however genuine it might be. And they were already smiling rather too broadly upon Sorelli, who had begun to recite her speech, when an exclamation from that little madcap of a Jammes broke the smile of the managers so brutally that the expression of distress and dismay that lay beneath it became apparent to all eyes:

“The Opera ghost!”

Jammes yelled these words in a tone of unspeakable terror; and her finger pointed, among the crowd of dandies, to a face so pallid, so lugubrious and so ugly, with two such deep black cavities under the straddling eyebrows, that the death’s head in question immediately scored a huge success.

“The Opera ghost! The Opera ghost!” Everybody laughed and pushed his neighbor and wanted to offer the Opera ghost a drink, but he was gone. He had slipped through the crowd; and the others vainly hunted for him, while two old gentlemen tried to calm little Jammes and while little Giry stood screaming like a peacock.

Sorelli was furious; she had not been able to finish her speech; the managers, had kissed her, thanked her and run away as fast as the ghost himself. No one was surprised at this, for it was known that they were to go through the same ceremony on the floor above, in the foyer of the singers, and that finally they were themselves to receive their personal friends, for the last time, in the great lobby outside the managers’ office, where a regular supper would be served.

Here they found the new managers, M. Armand Moncharmin and M. Firmin Richard, whom they hardly knew; nevertheless, they were lavish in protestations of friendship and received a thousand flattering compliments in reply, so that those of the guests who had feared that they had a rather tedious evening in store for them at once put on brighter faces. The supper was almost gay and a particularly clever speech of the representative of the government, mingling the glories of the past with the successes of the future, caused the greatest cordiality to prevail.

The retiring managers had already handed over to their successors the two tiny master-keys which opened all the doors–thousands of doors– of the Opera house. And those little keys, the object of general curiosity, were being passed from hand to hand, when the attention of some of the guests was diverted by their discovery, at the end of the table, of that strange, wan and fantastic face, with the hollow eyes, which had already appeared in the foyer of the ballet and been greeted by little Jammes’ exclamation:

“The Opera ghost!”

There sat the ghost, as natural as could be, except that he neither ate nor drank. Those who began by looking at him with a smile ended by turning away their heads, for the sight of him at once provoked the most funereal thoughts. No one repeated the joke of the foyer, no one exclaimed:

“There’s the Opera ghost!”

He himself did not speak a word and his very neighbors could not have stated at what precise moment he had sat down between them; but every one felt that if the dead did ever come and sit at the table of the living, they could not cut a more ghastly figure. The friends of Firmin Richard and Armand Moncharmin thought that this lean and skinny guest was an acquaintance of Debienne’s or Poligny’s, while Debienne’s and Poligny’s friends believed that the cadaverous individual belonged to Firmin Richard and Armand Moncharmin’s party.

The result was that no request was made for an explanation; no unpleasant remark; no joke in bad taste, which might have offended this visitor from the tomb. A few of those present who knew the story of the ghost and the description of him given by the chief scene-shifter– they did not know of Joseph Buquet’s death–thought, in their own minds, that the man at the end of the table might easily have passed for him; and yet, according to the story, the ghost had no nose and the person in question had. But M. Moncharmin declares, in his Memoirs, that the guest’s nose was transparent: “long, thin and transparent” are his exact words. I, for my part, will add that this might very well apply to a false nose. M. Moncharmin may have taken for transparcncy what was only shininess. Everybody knows that orthopaedic science provides beautiful false noses for those who have lost their noses naturally or as the result of an operation.

Did the ghost really take a seat at the managers’ supper-table that night, uninvited? And can we be sure that the figure was that of the Opera ghost himself? Who would venture to assert as much? I mention the incident, not because I wish for a second to make the reader believe–or even to try to make him believe– that the ghost was capable of such a sublime piece of impudence; but because, after all, the thing is impossible.

M. Armand Moncharmin, in chapter eleven of his Memoirs, says:

“When I think of this first evening, I can not separate the secret confided to us by MM. Debienne and Poligny in their office from the presence at our supper of that GHOSTLY person whom none of us knew.”

What happened was this: Mm. Debienne and Poligny, sitting at the center of the table, had not seen the man with the death’s head. Suddenly he began to speak.

“The ballet-girls are right,” he said. “The death of that poor Buquet is perhaps not so natural as people think.”

Debienne and Poligny gave a start.

“Is Buquet dead?” they cried.

“Yes,” replied the man, or the shadow of a man, quietly. “He was found, this evening, hanging in the third cellar, between a farm-house and a scene from the Roi de Lahore.”

The two managers, or rather ex-managers, at once rose and stared strangely at the speaker. They were more excited than they need have been, that is to say, more excited than any one need be by the announcement of the suicide of a chief scene-shifter. They looked at each other. They, had both turned whiter than the table-cloth. At last, Debienne made a sign to Mm. Richard and Moncharmin; Poligny muttered a few words of excuse to the guests; and all four went into the managers’ office. I leave M. Mencharmin to complete the story. In his Memoirs, he says:

“Mm. Debienne and Poligny seemed to grow more and more excited, and they appeared to have something very difficult to tell us. First, they asked us if we knew the man, sitting at the end of the table, who had told them of the death of Joseph Buquet; and, when we answered in the negative, they looked still more concerned. They took the master-keys from our hands, stared at them for a moment and advised us to have new locks made, with the greatest secrecy, for the rooms, closets and presses that we might wish to have hermetically closed. They said this so funnily that we began to laugh and to ask if there were thieves at the Opera. They replied that there was something worse, which was the GHOST. We began to laugh again, feeling sure that they were indulging in some joke that was intended to crown our little entertainment. Then, at their request, we became `serious,’ resolving to humor them and to enter into the spirit of the game. They told us that they never would have spoken to us of the ghost, if they had not received formal orders from the ghost himself to ask us to be pleasant to him and to grant any request that he might make. However, in their relief at leaving a domain where that tyrannical shade held sway, they had hesitated until the last moment to tell us this curious story, which our skeptical minds were certainly not prepared to entertain. But the announcement of the death of Joseph Buquet had served them as a brutal reminder that, whenever they had disregarded the ghost’s wishes, some fantastic or disastrous event had brought them to a sense of their dependence.

“During these unexpected utterances made in a tone of the most secret and important confidence, I looked at Richard. Richard, in his student days, had acquired a great reputation for practical joking, and he seemed to relish the dish which was being served up to him in his turn. He did not miss a morsel of it, though the seasoning was a little gruesome because of the death of Buquet. He nodded his head sadly, while the others spoke, and his features assumed the air of a man who bitterly regretted having taken over the Opera, now that he knew that there was a ghost mixed up in the business. I could think of nothing better than to give him a servile imitation of this attitude of despair. However, in spite of all our efforts, we could not, at the finish, help bursting out laughing in the faces of MM. Debienne and Poligny, who, seeing us pass straight from the gloomiest state of mind to one of the most insolent merriment, acted as though they thought that we had gone mad.

“The joke became a little tedious; and Richard asked half-seriously and half in jest:

“`But, after all, what does this ghost of yours want?’

“M. Poligny went to his desk and returned with a copy of the memorandum-book. The memorandum-book begins with the well-known words saying that `the management of the Opera shall give to the performance of the National Academy of Music the splendor that becomes the first lyric stage in France’ and ends with Clause 98, which says that the privilege can be withdrawn if the manager infringes the conditions stipulated in the memorandum-book. This is followed by the conditions, which are four in number.

“The copy produced by M. Poligny was written in black ink and exactly similar to that in our possession, except that, at the end, it contained a paragraph in red ink and in a queer, labored handwriting, as though it had been produced by dipping the heads of matches into the ink, the writing of a child that has never got beyond the down-strokes and has not learned to join its letters. This paragraph ran, word for word, as follows:

“`5. Or if the manager, in any month, delay for more than a fortnight the payment of the allowance which he shall make to the Opera ghost, an allowance of twenty thousand francs a month, say two hundred and forty thousand francs a year.’

“M. Poligny pointed with a hesitating finger to this last clause, which we certainly did not expect.

“`Is this all? Does he not want anything else?’ asked Richard, with the greatest coolness.

“`Yes, he does,’ replied Poligny.

“And he turned over the pages of the memorandum-book until he came to the clause specifying the days on which certain private boxes were to be reserved for the free use of the president of the republic, the ministers and so on. At the end of this clause, a line had been added, also in red ink:

“`Box Five on the grand tier shall be placed at the disposal of the Opera ghost for every performance.’

“When we saw this, there was nothing else for us to do but to rise from our chairs, shake our two predecessors warmly by the hand and congratulate them on thinking of this charming little joke, which proved that the old French sense of humor was never likely to become extinct. Richard added that he now understood why MM. Debienne and Poligny were retiring from the management of the National Academy of Music. Business was impossible with so unreasonable a ghost.

“`Certainly, two hundred and forty thousand francs are not be picked up for the asking,’ said M. Poligny, without moving a muscle of his face. `And have you considered what the loss over Box Five meant to us? We did not sell it once; and not only that, but we had to return the subscription: why, it’s awful! We really can’t work to keep ghosts! We prefer to go away!’

“`Yes,’ echoed M. Debienne, `we prefer to go away. Let us go.’

“And he stood up. Richard said: `But, after all all, it seems to me that you were much too kind to the ghost. If I had such a troublesome ghost as that, I should not hesitate to have him arrested.’

“`But how? Where?’ they cried, in chorus. `We have never seen him!’

“`But when he comes to his box?’

“‘WE HAVE NEVER SEEN HIM IN HIS BOX.’

“`Then sell it.’

“`Sell the Opera ghost’s box! Well, gentlemen, try it.’

“Thereupon we all four left the office. Richard and I had `never laughed so much in our lives.’”

The Phantom Of The Opera part 2

As I promised, chapter #2

Chapter 2

On the first landing, Sorelli ran against the Comte de Chagny, who was coming up-stairs. The count, who was generally so calm, seemed greatly excited.

“I was just going to you,” he said, taking off his hat. “Oh, Sorelli, what an evening! And Christine Daae: what a triumph!”

“Impossible!” said Meg Giry. “Six months ago, she used to sing like a CROCK! But do let us get by, my dear count,” continues the brat, with a saucy curtsey. “We are going to inquire after a poor man who was found hanging by the neck.”

Just then the acting-manager came fussing past and stopped when he heard this remark.

“What!” he exclaimed roughly. “Have you girls heard already? Well, please forget about it for tonight–and above all don’t let M. Debienne and M. Poligny hear; it would upset them too much on their last day.”

They all went on to the foyer of the ballet, which was already full of people. The Comte de Chagny was right; no gala performance ever equalled this one. All the great composers of the day had conducted their own works in turns. Faure and Krauss had sung; and, on that evening, Christine Daae had revealed her true self, for the first time, to the astonished and enthusiastic audience. Gounod had conducted the Funeral March of a Marionnette; Reyer, his beautiful overture to Siguar; Saint Saens, the Danse Macabre and a Reverie Orientale; Massenet, an unpublished Hungarian march; Guiraud, his Carnaval; Delibes, the Valse Lente from Sylvia and the Pizzicati from Coppelia. Mlle. Krauss had sung the bolero in the Vespri Siciliani; and Mlle. Denise Bloch the drinking song in Lucrezia Borgia.

But the real triumph was reserved for Christine Daae, who had begun by singing a few passages from Romeo and Juliet. It was the first time that the young artist sang in this work of Gounod, which had not been transferred to the Opera and which was revived at the Opera Comique after it had been produced at the old Theatre Lyrique by Mme. Carvalho. Those who heard her say that her voice, in these passages, was seraphic; but this was nothing to the superhuman notes that she gave forth in the prison scene and the final trio in FAUST, which she sang in the place of La Carlotta, who was ill. No one had ever heard or seen anything like it.

Daae revealed a new Margarita that night, a Margarita of a splendor, a radiance hitherto unsuspected. The whole house went mad, rising to its feet, shouting, cheering, clapping, while Christine sobbed and fainted in the arms of her fellow-singers and had to be carried to her dressing-room. A few subscribers, however, protested. Why had so great a treasure been kept from them all that time? Till then, Christine Daae had played a good Siebel to Carlotta’s rather too splendidly material Margarita. And it had needed Carlotta’s incomprehensible and inexcusable absence from this gala night for the little Daae, at a moment’s warning, to show all that she could do in a part of the program reserved for the Spanish diva! Well, what the subscribers wanted to know was, why had Debienne and Poligny applied to Daae, when Carlotta was taken ill? Did they know of her hidden genius? And, if they knew of it, why had they kept it hidden? And why had she kept it hidden? Oddly enough, she was not known to have a professor of singing at that moment. She had often said she meant to practise alone for the future. The whole thing was a mystery.

The Comte de Chagny, standing up in his box, listened to all this frenzy and took part in it by loudly applauding. Philippe Georges Marie Comte de Chagny was just forty-one years of age. He was a great aristocrat and a good-looking man, above middle height and with attractive features, in spite of his hard forehead and his rather cold eyes. He was exquisitely polite to the women and a little haughty to the men, who did not always forgive him for his successes in society. He had an excellent heart and an irreproachable conscience. On the death of old Count Philibert, he became the head of one of the oldest and most distinguished families in France, whose arms dated back to the fourteenth century. The Chagnys owned a great deal of property; and, when the old count, who was a widower, died, it was no easy task for Philippe to accept the management of so large an estate. His two sisters and his brother, Raoul, would not hear of a division and waived their claim to their shares, leaving themselves entirely in Philippe’s hands, as though the right of primogeniture had never ceased to exist. When the two sisters married, on the same day, they received their portion from their brother, not as a thing rightfully belonging to them, but as a dowry for which they thanked him.

The Comtesse de Chagny, nee de Moerogis de La Martyniere, had died in giving birth to Raoul, who was born twenty years after his elder brother. At the time of the old count’s death, Raoul was twelve years of age. Philippe busied himself actively with the youngster’s education. He was admirably assisted in this work first by his sisters and afterward by an old aunt, the widow of a naval officer, who lived at Brest and gave young Raoul a taste for the sea. The lad entered the Borda training-ship, finished his course with honors and quietly made his trip round the world. Thanks to powerful influence, he had just been appointed a member of the official expedition on board the Requin, which was to be sent to the Arctic Circle in search of the survivors of the D’Artoi’s expedition, of whom nothing had been heard for three years. Meanwhile, he was enjoying a long furlough which would not be over for six months; and already the dowagers of the Faubourg Saint-Germain were pitying the handsome and apparently delicate stripling for the hard work in store for him.

The shyness of the sailor-lad–I was almost saying his innocence– was remarkable. He seemed to have but just left the women’s apron-strings. As a matter of fact, petted as he was by his two sisters and his old aunt, he had retained from this purely feminine education mnnners that were almost candid and stamped with a charm that nothing had yet been able to sully. He was a little over twenty-one years of age and looked eighteen. He had a small, fair mustache, beautiful blue eyes and a complexion like a girl’s.

Philippe spoiled Raoul. To begin with, he was very proud of him and pleased to foresee a glorious career for his junior in the navy in which one of their ancestors, the famous Chagny de La Roche, had held the rank of admiral. He took advantage of the young man’s leave of absence to show him Paris, with all its luxurious and artistic delights. The count considered that, at Raoul’s age, it is not good to be too good. Philippe himself had a character that was very well-balanced in work and pleasure alike; his demeanor was always faultless; and he was incapable of setting his brother a bad example. He took him with him wherever he went. He even introduced him to the foyer of the ballet. I know that the count was said to be “on terms” with Sorelli. But it could hardly be reckoned as a crime for this nobleman, a bachelor, with plenty of leisure, especially since his sisters were settled, to come and spend an hour or two after dinner in the company of a dancer, who, though not so very, very witty, had the finest eyes that ever were seen! And, besides, there are places where a true Parisian, when he has the rank of the Comte de Chagny, is bound to show himself; and at that time the foyer of the ballet at the Opera was one of those places.

Lastly, Philippe would perhaps not have taken his brother behind the scenes of the Opera if Raoul had not been the first to ask him, repeatedly renewing his request with a gentle obstinacy which the count remembered at a later date.

On that evening, Philippe, after applauding the Daae, turned to Raoul and saw that he was quite pale.

“Don’t you see,” said Raoul, “that the woman’s fainting?”

“You look like fainting yourself,” said the count. “What’s the matter?”

But Raoul had recovered himself and was standing up.

“Let’s go and see,” he said, “she never sang like that before.”

The count gave his brother a curious smiling glance and seemed quite pleased. They were soon at the door leading from the house to the stage. Numbers of subscribers were slowly making their way through. Raoul tore his gloves without knowing what he was doing and Philippe had much too kind a heart to laugh at him for his impatience. But he now understood why Raoul was absent-minded when spoken to and why he always tried to turn every conversation to the subject of the Opera.

They reached the stage and pushed through the crowd of gentlemen, scene-shifters, supers and chorus-girls, Raoul leading the way, feeling that his heart no longer belonged to him, his face set with passion, while Count Philippe followed him with difficulty and continued to smile. At the back of the stage, Raoul had to stop before the inrush of the little troop of ballet-girls who blocked the passage which he was trying to enter. More than one chaffing phrase darted from little made-up lips, to which he did not reply; and at last he was able to pass, and dived into the semi-darkness of a corridor ringing with the name of “Daae! Daae!” The count was surprised to find that Raoul knew the way. He had never taken him to Christine’s himself and came to the conclusion that Raoul must have gone there alone while the count stayed talking in the foyer with Sorelli, who often asked him to wait until it was her time to “go on” and sometimes handed him the little gaiters in which she ran down from her dressing-room to preserve the spotlessness of her satin dancing-shoes and her flesh-colored tights. Sorelli had an excuse; she had lost her mother.

Postponing his usual visit to Sorelli for a few minutes, the count followed his brother down the passage that led to Daae’s dressing-room and saw that it had never been so crammed as on that evening, when the whole house seemed excited by her success and also by her fainting fit. For the girl had not yet come to; and the doctor of the theater had just arrived at the moment when Raoul entered at his heels. Christine, therefore, received the first aid of the one, while opening her eyes in the arms of the other. The count and many more remained crowding in the doorway.

“Don’t you think, Doctor, that those gentlemen had better clear the room?” asked Raoul coolly. “There’s no breathing here.”

“You’re quite right,” said the doctor.

And he sent every one away, except Raoul and the maid, who looked at Raoul with eyes of the most undisguised astonishment. She had never seen him before and yet dared not question him; and the doctor imagined that the young man was only acting as he did because he had the right to. The viscount, therefore, remained in the room watching Christine as she slowly returned to life, while even the joint managers, Debienne and Poligny, who had come to offer their sympathy and congratulations, found themselves thrust into the passage among the crowd of dandies. The Comte de Chagny, who was one of those standing outside, laughed:

“Oh, the rogue, the rogue!” And he added, under his breath: “Those youngsters with their school-girl airs! So he’s a Chagny after all!”

He turned to go to Sorelli’s dressing-room, but met her on the way, with her little troop of trembling ballet-girls, as we have seen.

Meanwhile, Christine Daae uttered a deep sigh, which was answered by a groan. She turned her head, saw Raoul and started. She looked at the doctor, on whom she bestowed a smile, then at her maid, then at Raoul again.

“Monsieur,” she said, in a voice not much above a whisper, “who are you?”

“Mademoiselle,” replied the young man, kneeling on one knee and pressing a fervent kiss on the diva’s hand, “I AM THE LITTLE BOY WHO WENT INTO THE SEA TO RESCUE YOUR SCARF.”

Christine again looked at the doctor and the maid; and all three began to laugh.

Raoul turned very red and stood up.

“Mademoiselle,” he said, “since you are pleased not to recognize me, I should like to say something to you in private, something very important.”

“When I am better, do you mind?” And her voice shook. “You have been very good.”

“Yes, you must go,” said the doctor, with his pleasantest smile. “Leave me to attend to mademoiselle.”

“I am not ill now,” said Christine suddenly, with strange and unexpected energy.

She rose and passed her hand over her eyelids.

“Thank you, Doctor. I should like to be alone. Please go away, all of you. Leave me. I feel very restless this evening.”

The doctor tried to make a short protest, but, perceiving the girl’s evident agitation, he thought the best remedy was not to thwart her. And he went away, saying to Raoul, outside:

“She is not herself to-night. She is usually so gentle.”

Then he said good night and Raoul was left alone. The whole of this part of the theater was now deserted. The farewell ceremony was no doubt taking place in the foyer of the ballet. Raoul thought that Daae might go to it and he waited in the silent solitude, even hiding in the favoring shadow of a doorway. He felt a terrible pain at his heart and it was of this that he wanted to speak to Daae without delay.

Suddenly the dressing-room door opened and the maid came out by herself, carrying bundles. He stopped her and asked how her mistress was. The woman laughed and said that she was quite well, but that he must not disturb her, for she wished to be left alone. And she passed on. One idea alone filled Raoul’s burning brain: of course, Daae wished to be left alone FOR HIM! Had he not told her that he wanted to speak to her privately?

Hardly breathing, he went up to the dressing-room and, with his ear to the door to catch her reply, prepared to knock. But his hand dropped. He had heard A MAN’S VOICE in the dressing-room, saying, in a curiously masterful tone:

“Christine, you must love me!”

And Christine’s voice, infinitely sad and trembling, as though accompanied by tears, replied:

“How can you talk like that? WHEN I SING ONLY FOR YOU!”

Raoul leaned against the panel to ease his pain. His heart, which had seemed gone for ever, returned to his breast and was throbbing loudly. The whole passage echoed with its beating and Raoul’s ears were deafened. Surely, if his heart continued to make such a noise, they would hear it inside, they would open the door and the young man would be turned away in disgrace. What a position for a Chagny! To be caught listening behind a door! He took his heart in his two hands to make it stop.

The man’s voice spoke again: “Are you very tired?”

“Oh, to-night I gave you my soul and I am dead!” Christine replied.

“Your soul is a beautiful thing, child,” replied the grave man’s voice, “and I thank you. No emperor ever received so fair a gift. THE ANGELS WEPT TONIGHT.”

Raoul heard nothing after that. Nevertheless, he did not go away, but, as though he feared lest he should be caught, he returned to his dark corner, determined to wait for the man to leave the room. At one and the same time, he had learned what love meant, and hatred. He knew that he loved. He wanted to know whom he hated. To his great astonishment, the door opened and Christine Daae appeared, wrapped in furs, with her face hidden in a lace veil, alone. She closed the door behind her, but Raoul observed that she did not lock it. She passed him. He did not even follow her with his eyes, for his eyes were fixed on the door, which did not open again.

When the passage was once more deserted, he crossed it, opened the door of the dressing-room, went in and shut the door. He found himself in absolute darkness. The gas had been turned out.

“There is some one here!” said Raoul, with his back against the closed door, in a quivering voice. “What are you hiding for?”

All was darkness and silence. Raoul heard only the sound of his own breathing. He quite failed to see that the indiscretion of his conduct was exceeding all bounds.

“You shan’t leave this until I let you!” he exclaimed. “If you don’t answer, you are a coward! But I’ll expose you!”

And he struck a match. The blaze lit up the room. There was no one in the room! Raoul, first turning the key in the door, lit the gas-jets. He went into the dressing-closet, opened the cupboards, hunted about, felt the walls with his moist hands. Nothing!

“Look here!” he said, aloud. “Am I going mad?”

He stood for ten minutes listening to the gas flaring in the silence of the empty room; lover though he was, he did not even think of stealing a ribbon that would have given him the perfume of the woman he loved. He went out, not knowing what he was doing nor where he was going. At a given moment in his wayward progress, an icy draft struck him in the face. He found himself at the bottom of a staircase, down which, behind him, a procession of workmen were carrying a sort of stretcher, covered with a white sheet.

“Which is the way out, please?” he asked of one of the men.

“Straight in front of you, the door is open. But let us pass.”

Pointing to the stretcher, he asked mechanically: “What’s that?”

The workmen answered:

“`That’ is Joseph Buquet, who was found in the third cellar, hanging between a farm-house and a scene from the ROI DE LAHORE.”

He took off his hat, fell back to make room for the procession and went out.

The Phantom Of The Opera

Here is chapter #1 Sorry for mistakes, but i tried to makeshort form of that book. Because itis worth of knowing it. I will public it everyday(if I willl have time) So….

CHAPTER 1

It was the evening on which MM. Debienne and Poligny, the managers of the Opera, were giving a last gala performance to mark their retirement. Suddenly the dressing-room of La Sorelli, one of the principal dancers, was invaded by half-a-dozen young ladies of the ballet, who had come up from the stage after “dancing” Polyeucte. They rushed in amid great confusion, some giving vent to forced and unnatural laughter, others to cries of terror. Sorelli, who wished to be alone for a moment to “run through” the speech which she was to make to the resigning managers, looked around angrily at the mad and tumultuous crowd. It was little Jammes–the girl with the tip-tilted nose, the forget-me-not eyes, the rose-red cheeks and the lily-white neck and shoulders–who gave the explanation in a trembling voice:

“It’s the ghost!” And she locked the door.

Sorelli’s dressing-room was fitted up with official, commonplace elegance. A pier-glass, a sofa, a dressing-table and a cupboard or two provided the necessary furniture. On the walls hung a few engravings, relics of the mother, who had known the glories of the old Opera in the Rue le Peletier; portraits of Vestris, Gardel, Dupont, Bigottini. But the room seemed a palace to the brats of the corps de ballet, who were lodged in common dressing-rooms where they spent their time singing, quarreling, smacking the dressers and hair-dressers and buying one another glasses of cassis, beer, or even rhum, until the call-boy’s bell rang.

Sorelli was very superstitious. She shuddered when she heard little Jammes speak of the ghost, called her a “silly little fool” and then, as she was the first to believe in ghosts in general, and the Opera ghost in particular, at once asked for details:

“Have you seen him?”

“As plainly as I see you now!” said little Jammes, whose legs were giving way beneath her, and she dropped with a moan into a chair.

Thereupon little Giry–the girl with eyes black as sloes, hair black as ink, a swarthy complexion and a poor little skin stretched over poor little bones–little Giry added:

“If that’s the ghost, he’s very ugly!”

“Oh, yes!” cried the chorus of ballet-girls.

And they all began to talk together. The ghost had appeared to them in the shape of a gentleman in dress-clothes, who had suddenly stood before them in the passage, without their knowing where he came from. He seemed to have come straight through the wall.

“Pooh!” said one of them, who had more or less kept her head. “You see the ghost everywhere!”

And it was true. For several months, there had been nothing discussed at the Opera but this ghost in dress-clothes who stalked about the building, from top to bottom, like a shadow, who spoke to nobody, to whom nobody dared speak and who vanished as soon as he was seen, no one knowing how or where. As became a real ghost, he made no noise in walking. People began by laughing and making fun of this specter dressed like a man of fashion or an undertaker; but the ghost legend soon swelled to enormous proportions among the corps de ballet. All the girls pretended to have met this supernatural being more or less often. And those who laughed the loudest were not the most at ease. When he did not show himself, he betrayed his presence or his passing by accident, comic or serious, for which the general superstition held him responsible. Had any one met with a fall, or suffered a practical joke at the hands of one of the other girls, or lost a powderpuff, it was at once the fault of the ghost, of the Opera ghost.

After all, who had seen him? You meet so many men in dress-clothes at the Opera who are not ghosts. But this dress-suit had a peculiarity of its own. It covered a skeleton. At least, so the ballet-girls said. And, of course, it had a death’s head.

Was all this serious? The truth is that the idea of the skeleton came from the description of the ghost given by Joseph Buquet, the chief scene-shifter, who had really seen the ghost. He had run up against the ghost on the little staircase, by the footlights, which leads to “the cellars.” He had seen him for a second– for the ghost had fled–and to any one who cared to listen to him he said:

“He is extraordinarily thin and his dress-coat hangs on a skeleton frame. His eyes are so deep that you can hardly see the fixed pupils. You just see two big black holes, as in a dead man’s skull. His skin, which is stretched across his bones like a drumhead, is not white, but a nasty yellow. His nose is so little worth talking about that you can’t see it side-face; and THE ABSENCE of that nose is a horrible thing TO LOOK AT. All the hair he has is three or four long dark locks on his forehead and behind his ears.”

This chief scene-shifter was a serious, sober, steady man, very slow at imagining things. His words were received with interest and amazement; and soon there were other people to say that they too had met a man in dress-clothes with a death’s head on his shoulders. Sensible men who had wind of the story began by saying that Joseph Buquet had been the victim of a joke played by one of his assistants. And then, one after the other, there came a series of incidents so curious and so inexplicable that the very shrewdest people began to feel uneasy.

For instance, a fireman is a brave fellow! He fears nothing, least of all fire! Well, the fireman in question, who had gone to make a round of inspection in the cellars and who, it seems, had ventured a little farther than usual, suddenly reappeared on the stage, pale, scared, trembling, with his eyes starting out of his head, and practically fainted in the arms of the proud mother of little Jammes.[1] And why? Because he had seen coming toward him, AT THE LEVEL OF HIS HEAD, BUT WITHOUT A BODY ATTACHED TO IT, A HEAD OF FIRE! And, as I said, a fireman is not afraid of fire.

—-

[1] I have the anecdote, which is quite authentic, from M. Pedro Gailhard himself, the late manager of the Opera.

The fireman’s name was Pampin.

The corps de ballet was flung into consternation. At first sight, this fiery head in no way corresponded with Joseph Buquet’s description of the ghost. But the young ladies soon persuaded themselves that the ghost had several heads, which he changed about as he pleased. And, of course, they at once imagined that they were in the greatest danger. Once a fireman did not hesitate to faint, leaders and front-row and back-row girls alike had plenty of excuses for the fright that made them quicken their pace when passing some dark corner or ill-lighted corridor. Sorelli herself, on the day after the adventure of the fireman, placed a horseshoe on the table in front of the stage-door-keeper’s box, which every one who entered the Opera otherwise than as a spectator must touch before setting foot on the first tread of the staircase. This horse-shoe was not invented by me–any more than any other part of this story, alas!–and may still be seen on the table in the passage outside the stage-door-keeper’s box, when you enter the Opera through the court known as the Cour de l’Administration.

To return to the evening in question.

“It’s the ghost!” little Jammes had cried.

An agonizing silence now reigned in the dressing-room. Nothing was heard but the hard breathing of the girls. At last, Jammes, flinging herself upon the farthest corner of the wall, with every mark of real terror on her face, whispered:

“Listen!”

Everybody seemed to hear a rustling outside the door. There was no sound of footsteps. It was like light silk sliding over the panel. Then it stopped.

Sorelli tried to show more pluck than the others. She went up to the door and, in a quavering voice, asked:

“Who’s there?”

But nobody answered. Then feeling all eyes upon her, watching her last movement, she made an effort to show courage, and said very loudly:

“Is there any one behind the door?”

“Oh, yes, yes! Of course there is!” cried that little dried plum of a Meg Giry, heroically holding Sorelli back by her gauze skirt. “Whatever you do, don’t open the door! Oh, Lord, don’t open the door!”

But Sorelli, armed with a dagger that never left her, turned the key and drew back the door, while the ballet-girls retreated to the inner dressing-room and Meg Giry sighed:

“Mother! Mother!”

Sorelli looked into the passage bravely. It was empty; a gas-flame, in its glass prison, cast a red and suspicious light into the surrounding darkness, without succeeding in dispelling it. And the dancer slammed the door again, with a deep sigh.

“No,” she said, “there is no one there.”

“Still, we saw him!” Jammes declared, returning with timid little steps to her place beside Sorelli. “He must be somewhere prowling about. I shan’t go back to dress. We had better all go down to the foyer together, at once, for the `speech,’ and we will come up again together.”

And the child reverently touched the little coral finger-ring which she wore as a charm against bad luck, while Sorelli, stealthily, with the tip of her pink right thumb-nail, made a St. Andrew’s cross on the wooden ring which adorned the fourth finger of her left hand. She said to the little ballet-girls:

“Come, children, pull yourselves together! I dare say no one has ever seen the ghost.”

“Yes, yes, we saw him–we saw him just now!” cried the girls. “He had his death’s head and his dress-coat, just as when he appeared to Joseph Buquet!”

“And Gabriel saw him too!” said Jammes. “Only yesterday! Yesterday afternoon–in broad day-light—-”

“Gabriel, the chorus-master?”

“Why, yes, didn’t you know?”

“And he was wearing his dress-clothes, in broad daylight?”

“Who? Gabriel?”

“Why, no, the ghost!”

“Certainly! Gabriel told me so himself. That’s what he knew him by. Gabriel was in the stage-manager’s office. Suddenly the door opened and the Persian entered. You know the Persian has the evil eye—-”

“Oh, yes!” answered the little ballet-girls in chorus, warding off ill-luck by pointing their forefinger and little finger at the absent Persian, while their second and third fingers were bent on the palm and held down by the thumb.

“And you know how superstitious Gabriel is,” continued Jammes. “However, he is always polite. When he meets the Persian, he just puts his hand in his pocket and touches his keys. Well, the moment the Persian appeared in the doorway, Gabriel gave one jump from his chair to the lock of the cupboard, so as to touch iron! In doing so, he tore a whole skirt of his overcoat on a nail. Hurrying to get out of the room, he banged his forehead against a hat-peg and gave himself a huge bump; then, suddenly stepping back, he skinned his arm on the screen, near the piano; he tried to lean on the piano, but the lid fell on his hands and crushed his fingers; he rushed out of the office like a madman, slipped on the staircase and came down the whole of the first flight on his back. I was just passing with mother. We picked him up. He was covered with bruises and his face was all over blood. We were frightened out of our lives, but, all at once, he began to thank Providence that he had got off so cheaply. Then he told us what had frightened him. He had seen the ghost behind the Persian, THE GHOST WITH THE DEATH’S HEAD just like Joseph Buquet’s description!”

Jammes had told her story ever so quickly, as though the ghost were at her heels, and was quite out of breath at the finish. A silence followed, while Sorelli polished her nails in great excitement. It was broken by little Giry, who said:

“Joseph Buquet would do better to hold his tongue.”

“Why should he hold his tongue?” asked somebody.

“That’s mother’s opinion,” replied Meg, lowering her voice and looking all about her as though fearing lest other ears than those present might overhear.

“And why is it your mother’s opinion?”

“Hush! Mother says the ghost doesn’t like being talked about.”

“And why does your mother say so?”

“Because–because–nothing–”

This reticence exasperated the curiosity of the young ladies, who crowded round little Giry, begging her to explain herself. They were there, side by side, leaning forward simultaneously in one movement of entreaty and fear, communicating their terror to one another, taking a keen pleasure in feeling their blood freeze in their veins.

“I swore not to tell!” gasped Meg.

But they left her no peace and promised to keep the secret, until Meg, burning to say all she knew, began, with her eyes fixed on the door:

“Well, it’s because of the private box.”

“What private box?”

“The ghost’s box!”

“Has the ghost a box? Oh, do tell us, do tell us!”

“Not so loud!” said Meg. “It’s Box Five, you know, the box on the grand tier, next to the stage-box, on the left.”

“Oh, nonsense!”

“I tell you it is. Mother has charge of it. But you swear you won’t say a word?”

“Of course, of course.”

“Well, that’s the ghost’s box. No one has had it for over a month, except the ghost, and orders have been given at the box-office that it must never be sold.”

“And does the ghost really come there?”

“Yes.”

“Then somebody does come?”

“Why, no! The ghost comes, but there is nobody there.”

The little ballet-girls exchanged glances. If the ghost came to the box, he must be seen, because he wore a dress-coat and a death’s head. This was what they tried to make Meg understand, but she replied:

“That’s just it! The ghost is not seen. And he has no dress-coat and no head! All that talk about his death’s head and his head of fire is nonsense! There’s nothing in it. You only hear him when he is in the box. Mother has never seen him, but she has heard him. Mother knows, because she gives him his program.”

Sorelli interfered.

“Giry, child, you’re getting at us!”

Thereupon little Giry began to cry.

“I ought to have held my tongue–if mother ever came to know! But I was quite right, Joseph Buquet had no business to talk of things that don’t concern him–it will bring him bad luck– mother was saying so last night—-”

There was a sound of hurried and heavy footsteps in the passage and a breathless voice cried:

“Cecile! Cecile! Are you there?”

“It’s mother’s voice,” said Jammes. “What’s the matter?”

She opened the door. A respectable lady, built on the lines of a Pomeranian grenadier, burst into the dressing-room and dropped groaning into a vacant arm-chair. Her eyes rolled madly in her brick-dust colored face.

“How awful!” she said. “How awful!”

“What? What?”

“Joseph Buquet

“What about him?”

“Joseph Buquet is dead!”

The room became filled with exclamations, with astonished outcries, with scared requests for explanations.

“Yes, he was found hanging in the third-floor cellar!”

“It’s the ghost!” little Giry blurted, as though in spite of herself; but she at once corrected herself, with her hands pressed to her mouth: “No, no!–I, didn’t say it!–I didn’t say it!—-”

All around her, her panic-stricken companions repeated under their breaths:

“Yes–it must be the ghost!”

Sorelli was very pale.

“I shall never be able to recite my speech,” she said.

Ma Jammes gave her opinion, while she emptied a glass of liqueur that happened to be standing on a table; the ghost must have something to do with it.

The truth is that no one ever knew how Joseph Buquet met his death. The verdict at the inquest was “natural suicide.” In his Memoirs of Manager, M. Moncharmin, one of the joint managers who succeeded MM. Debienne and Poligny, describes the incident as follows:

“A grievous accident spoiled the little party which MM. Debienne and Poligny gave to celebrate their retirement. I was in the manager’s office, when Mercier, the acting-manager, suddenly came darting in. He seemed half mad and told me that the body of a scene-shifter had been found hanging in the third cellar under the stage, between a farm-house and a scene from the Roi de Lahore. I shouted:

“`Come and cut him down!’

“By the time I had rushed down the staircase and the Jacob’s ladder, the man was no longer hanging from his rope!”

So this is an event which M. Moncharmin thinks natural. A man hangs at the end of a rope; they go to cut him down; the rope has disappeared. Oh, M. Moncharmin found a very simple explanation! Listen to him:

“It was just after the ballet; and leaders and dancing-girls lost no time in taking their precautions against the evil eye.”

There you are! Picture the corps de ballet scuttling down the Jacob’s ladder and dividing the suicide’s rope among themselves in less time than it takes to write! When, on the other hand, I think of the exact spot where the body was discovered– the third cellar underneath the stage!–imagine that SOMEBODY must have been interested in seeing that the rope disappeared after it had effected its purpose; and time will show if I am wrong.

The horrid news soon spread all over the Opera, where Joseph Buquet was very popular. The dressing-rooms emptied and the ballet-girls, crowding around Sorelli like timid sheep around their shepherdess, made for the foyer through the ill-lit passages and staircases, trotting as fast as their little pink legs could carry them.

6th of Sept

My classs is awesome. We hav got amazing chaos. Stupid comments. and deeds:P:P:P Life is beautiful. But only one thing is FREAK! why we are in school so long?????? 12 hours, its weird;/

Story#1

ANARCHIA

Jakub był młodym, świetnie zapowiadającym się muzykiem. Jego pasją była gitara basowa, grał na niej w zespole grającym muzykę alternatywną, inspirował się takimi basistami jak Flea, czy Les Claypool. Było wiele rzeczy, które odróżniały Jakuba od innych, między innymi długie do pasa dredy, czy też bardzo silne wspieranie federacji anarchistycznej. Słynął w swoim mieście z organizowania marszy antyrasistowskich i antyfaszystowskich. Był bardzo aktywnym członkiem federacji anarchistycznej. Uwielbiał to robić, uważał, że władza zasługuje na bojkot, nietolerancja była czymś, czego nienawidził.

Tomek bał się. Nie był może zbyt inteligentny, ale swój rozum miał. Wiedział, że podłączenie się do jakiejś grupy, zagwarantuje mu ochronę. Golenie głowy na łyso mu pasowało, szelki i glany też nie były takie złe, i te takie fajne patriotyczne hasła „Polska dla Polaków”, czy „Władza białej rasy”. No bo jaka inna rasa ma rządzić oprócz białej? Pytał się mamy, i mama też mówiła, że dobre to jest, i że żydzi to złodzieje. I nie zasługują na życie, we wspaniałej, współczesnej Polsce. Tomek bał się chrztu. Bał się wycinania na skórze liter, ale wiedział, że taki jest koszt przynależności.

Ceremonia dobiegła końca. Na plecach Tomka dumnie widniały litery „WHITE POWER”, co jeszcze bardziej podkreślało jego przynależność do grupy. Odpowiadało mu wspólne śpiewanie hymnów, słuchanie przemówień, od czasu do czasu robienie jakichś kontrdemonstracji. I mama w końcu była z niego dumna, mówiła, że synek na ludzi wyrasta.

Pewnego dnia, Tomka wezwał szef. Przywitał go tymi słowami:
- Witaj Tomku, mam do ciebie pewną prośbę. Otóż chodzi o pewnego niewygodnego człowieka, który od dłuższego czasu uprzykrza nam życie. Chciałbym, abyś Ty wraz z Borysem i Jerzym, przemówili mu trochę do rozumu. Czy zrobisz to dla mnie, Tomaszu?
Tomek zastanawiał się. W sumie, to nikt nie będzie wpierdalał się w sprawy naszego stowarzyszenia! Tak, pójdą, postraszą go trochę, po czym wrócą do normalnego tempa, do wspólnych hymnów, przemówień.
-Oczywiście, szefie, Zrobię co trzeba.
Szef rozpromieniony pożegnał się z Tomkiem. Wychodząc, Tomek minął się w progu z Jerzym i Borysem. W sumie był trochę zdziwiony, że nie uzgadnia szczegółów razem z nimi, ale postanowił zaufać szefowi. Tak, postanowił, że zaufa.

Jakub czasem się bał. Znajdował się wielokrotnie na liście Redwatch i Blood And Honour. Nie bał się tego, uznawał swoją wyższość nad tymi prymitywnymi organizacjami, ale czasem chodziły za nim dziwne przeczucia. W sumie, był bardzo rozpoznawalnym anarchistą, a tak naprawdę bardzo normalnym chłopakiem. W sumie to nie miał się czego bać, tak nie miał. Tomek, Borys i Jurek, szli szybko chodnikiem. Na podstawie planu, postawny koleś z dredami, miał teraz iść do kościoła, więc wiedzieli gdzie go szukać. Wsiedli do samochodu, zaparkowanego nieopodal i bardzo powoli zaczęli przemierzać ulice miasta. Tomek był kierowcą. Po chwili jazdy, zauważyli niejakiego Kubę, jak zwali go ludzie. Tomek bał się coraz bardziej, czuł, że coś jest nie tak, że coś nie jest tak, jak sobie wyobraził. Borys i Jurek, kazali mu się zatrzymać, po czym wyskoczyli z twarzami owiniętymi w chusty, przedtem rozkazując zrobić to samo Tomkowi. Uderzyli wysokiego chłopaka z dredami w tył głowy czymś metalowym, po czym ten runął na chodnik. Tomek był przerażony. Zawlekli chłopaka do samochodu, po czym Borys wrzasnął:
- Jedź kurwa! Szybciej!

Tomek docisnął pedał gazu, i śmiertelnie przerażony jechał w wyznaczonym kierunku. Dojechali do jakiegoś magazynu. Wywlekli chłopaka, zaciągnęli do środka, przywiązali do krzesła i ocucili. Był przestraszony, ale nie wydawał się zaskoczony. Borys zaczął mówić:
- I co kurwa, ty pacyfistyczna mendo? Zachciało ci się wpierdalać w sprawy, o których nie masz pojęcia? Zostaw władzę silniejszym, takim, którzy wiedzą, co z nią zrobić.
Jakub patrzył na niego i uśmiechał się szyderczo. Borys nie wytrzymał, i ze złości uderzył go w szczękę. Mocno. Słychać było szczęk łamanych kości. Jakub splunął krwią, ale uśmiech z jego twarzy nie zniknął. Tym razem do przesłuchania przystąpił Jerzy:
- Gadaj kurwa, kim byli współorganizatorzy tych marszów? Kto nas kablował? Mam usłyszeć wszystkie imiona, nazwiska, adresy i telefony, ale to kurwa już!
Nic nie pomagało, Kuba milczał, a w jego oczach było widać ogrom pogardy, jaką darzy oprawców. Dostawał sukcesywnie w twarz, w żebra. Im więcej pytań, tym więcej ciosów. W końcu zmęczyli się. Wyciągnęli nóż. Zagrozili po raz kolejny. Nic to nie dało. Borys schwycił Kubę za włosy, i oberżnął je nożem, tnąc przy okazji skórę głowy. Wyglądało to paskudnie, szczególnie, kiedy cisza została przerwana rozpaczliwym krzykiem Kuby, Nie był to krzyk rozpaczy, tylko krzyk żalu, złości i bólu. Tomek nie wiedział, co się dzieje, w jednej chwili wszystko w co wierzył, było niczym, było kłamstwem. Chociaż zastanawiał się, czy to mu się tak naprawdę nie podoba. Ta władza, ta moc, ta potęga, siła. Mogliby zrobić wszystko, wszystkich pokonać, wszystkich zmusić do czegoś. Krew i Honor, to było coś dla niego, teraz naprawdę to czuł. Nieoczekiwanie Jakub odezwał się:
- Pieprzeni naziści kurwa, kto dał wam prawo do życia, nie jesteście warci niczego, nie mam dla was tolerancji, nie jesteście ludźmi. Jesteście czymś poniżej zwierząt. Jesteście niczym, nie czujecie nic. A ty- Tu zwrócił się do Tomka – jesteś najgłupszym z nich wszystkich, bo tak naprawdę nie wiesz co robisz. Opanuj się, zanim to cię pochłonie, to nie da ci korzyści, nie zwróci się, to cię zabije, bo to droga donikąd. Chcesz być nikim? Bezimiennym? Zwykłą kurwą na czyichś usługach, która wierzy w to, co nigdy nie wróci? To droga donikąd.

Tomek nie chciał być pionkiem i nie miał zamiaru nim być. Wiedział co chce w tej chwili zrobić. Wyrwał Borysowi nóż i powolnym, długim ruchem, rozpruł Kubie brzuch. W jego oczach widział niedowierzanie, takie zaskoczenie. Wierzył w Tomka, i ta wiara go zabiła. Tomek czuł się jak nowonarodzony. Długo nie chciał zmyć krwi z rąk. Natychmiast zyskał w oczach szefa, stał się kimś.

„Przerywamy wiadomości, aby nadać specjalny komunikat. Szef polskiego oddziału Blood And Honour, niejaki Tomasz G., został ujęty przez Warszawską policję. Jest oskarżony o wielokrotne morderstwa, zastraszania, porwania i pobicia polskich członków federacji anarchistycznych. Grozi mu kara śmierci”. Na telewizorze widniała młoda jeszcze twarz mężczyzny, o oczach jeszcze nie do końca złych. Ale był zły, sam nie miał wątpliwości, jednak droga zakończyła się. Ostatni przystanek- nigdzie.
Mateusz wyłączył telewizor. W końcu działania przyniosły oczekiwany rezultat. Wstał, wziął w rękę transparent z napisem „BOJKOT WYBORÓW”, i wyszedł.

KAŻDA WŁADZA OPIERA SWĄ SIŁĘ NA TWOJEJ BIERNOŚCI I STRACHU! PAMIĘTAJ O TYM, ODRZUĆ KONTROLĘ!!!

Quote #1

“With Great Power – Comes Great Responsibility”

“Istotą przyjaźni nie jest to, że możesz zadawać każde pytanie, ale wiedza jakich pytań zadawać nie można”- Pierce Brosnan

“W gruncie rzeczy każdy jest dzieckiem, zmieniają się tylko zabawki” – Ja:P

4th of Sept

Today 1st day of school. Yeaaaa. I dont no what to expect rele. Hmm. New friends?New reputation? New love? Who noes. I think i just hav to go thru 3 years in new school. Make these days passing me fast. I dont want to stay here. I want to run away. From stupid government, from troubles, from pain. Cuz now u cant gain anything, u can only loose.

ok then. Someone doesn’t like my msn language, so I will write in normal one. That post will stay as it is. Just for memory:P next one will be in official lang.

3rd of Sept.

1st note on my blog. Dunno what to write. Weird day. Many reflections. I dont feel really happy. Can’t explain why